Whyte Opinion – L’Echo July 2011

pr-110706-Pas-dans-mon-jardin-sa-1

Not in my back yard!

Sandrine Agie, Partner at Whyte Corporate Affairs – July 2011

“NIMBY” (“Not In My Backyard”) has become a word that sends shivers through any company or authority planning to undertake an infrastructure project or establish new premises. The permit procedures and implementation periods for such projects are lengthening worryingly – when of course the project does not have to be abandoned completely in the face of overwhelming opposition. Companies and authorities tear their hair out looking for ways to avoid being blocked and to successfully complete projects of general interest. The problem is that they often forget to analyse what lies behind opposition; they fail to differentiate sufficiently between radically different types of opponents and consequently do not respond appropriately. There are nevertheless “recipes” which, without absolutely guaranteeing success, can significantly increase the chances of achieving it.

The NIMBY syndrome refers to opposition to a project because of the inconvenience it is likely to cause in the immediate vicinity. So the opponents are not against the concept of the project itself, they are not questioning its reason for being; they are local residents who are standing up for their own particular interests. It is an expression of specific local characteristics. One example of the NIMBY syndrome is opposition by local residents to the erecting of windmills in the vicinity: they are not opposed to the principle of windmills, they are even probably in favour of renewable energy, but they fear the inconvenience to themselves. A French researcher, Arthur Jobert, from Cevifop, the centre for the study of French political life, has also demonstrated that NIMBY opposition could not be summed up purely as defending specific interests, but was also the sign of democratic aspirations among ordinary people who do not want decision-making authority to be confiscated by “administrative and economic elites”. They want to be involved in the construction of general public interest.

Another similar but different syndrome is the “BANANA” (“Build Absolutely Nothing Anywhere Near Anyone”). This is applied to opponents in principle, those who uphold an ideological position whereby they reject a certain form of development or progress. Their opposition is based on conceptual grounds, without them necessarily being local residents on whom a project will impact personally.

NIMBY opponents and BANANA protestors often join forces to voice their opposition, but as we have seen, their reasons for doing so are radically different. They therefore require a different approach. For the former, the rules are as follows: first of all, they have to be taken into account right from the design phase of the project, before it is announced, in the development phase. It is important to ensure that they are not confronted with a fait accompli, a situation that has been decided and that leaves no further room for compromise and negotiation. This is a way of responding to what A. Jobert described, that is the wish of ordinary people to be involved in the decision-making process. In Wallonia, Duferco applied this principle when developing the Forges de Clabecq site, setting up a representative group of local residents and socio-economic players in the region in the initial stages of the project to think about the concept behind the project with them. The same approach has been adopted for certain business parks considered in conjunction with the future local residents, who often prove valuable in avoiding design errors as they have an in-depth knowledge of the region. A second rule to be obeyed so as to facilitate the acceptability of a project by local people is to adopt a win-win approach.

NIMBY opponents do not see why they should accept a project that brings them personally nothing but inconveniences, with no advantages. So the approach here is to find elements that offset the inconveniences. These offsetting elements may be directly linked to the nature of the project. This is the case, for instance, with the wind farm project in Oreye. There was serious opposition to this project, but this was overcome once the wind farm operator suggested that local people could benefit directly from the green energy that is to be generated by the windmills by being able to buy it at a preferential rate. In other cases, indeed in most cases, the offsetting element will not have any direct link with the essence of the project. In such cases, a possible approach would be to propose infrastructures that bring added value to the quality of life of local residents (community facilities such as transport or leisure infrastructures, for instance roads, playgrounds, parks, crèches, etc.).
If these two rules are obeyed and backed up by an appropriate communication plan, then there is a good chance that much of the NIMBY opposition can be forestalled.

As for BANANA opponents, these offsetting elements and consultation processes will have little effect on their rejection, even if their ability to cause disruption will be lessened if they are unable to count on strong local opposition. Their view of the world is directly opposed to that of the project initiators and it is difficult to reconcile such differing opinions. The only way of managing this type of opposition is to adopt a long-term policy of dialogue with the NGOs and activists whose scope of action affects the company or institution concerned. Only long-term investment in a genuine relationship with “ideological” opponents can make it possible to limit the virulence of their opposition.
As we have seen, a number of conditions have to be fulfilled to guarantee the success of an infrastructure project or a plan for the development of an economic site. First of all, a good analysis is needed, along with an understanding of the various types of opposition present and the mechanisms and aspirations that underlie the action taken by opponents. Then a differentiated and appropriate approach must be adopted at totally different levels: for NIMBY opponents, it is important to respond to their fears and aspirations in the context of the project in question; with BANANA opponents, it is necessary to act with regard to the reputation of the company or institution as part of a long-term process that goes beyond the project itself. And so a great many ingredients have to be brought together, but it is making worth the effort if this means that projects which are often vital for the company or the community can be successfully implemented!

Niet in mijn achtertuin!

Sandrine Agie, Partner bij Whyte Corporate Affairs – Juli 2011

« NIMBY » (« Not In My BackYard », in het Nederlands « Niet in mijn achtertuin») is dé nachtmerrie geworden voor elke onderneming of overheid die plannen heeft voor een nieuwe infrastructuur of vestiging. De vergunningsprocedures en de uitvoeringstermijnen voor dergelijke projecten lopen bangelijk op, als een project al niet zonder meer begraven moet worden vanwege te veel verzet. Ondernemingen en overheden verzetten bergen om de tegenstand te omzeilen en projecten van algemeen belang alsnog door te drukken. Probleem is dat vaak geen doorlichting gemaakt wordt van wat achter die tegenstand steekt. Er wordt onvoldoende onderscheid gemaakt tussen sterk verschillende soorten tegenstanders, en daardoor blijft een correcte reactie uit. Toch bestaan er recepten – zij het niet 100% waterdicht – om de kansen op succes aanzienlijk op te drijven.

Het NIMBY-syndroom staat voor het verzet tegen een bepaald project vanwege de hinder die het in de onmiddellijke omgeving mogelijk kan veroorzaken. De tegenstanders zijn daarbij niet tegen het project op zich, vechten het waarom ervan niet aan – het zijn buurtbewoners die hun eigen belang verdedigen. Wij hebben hier met plaatselijke particularismen te maken. Een voorbeeld van het NIMBY-syndroom is de tegenstand tegen de komst van windmolens in de omgeving: de tegenstanders hebben niets tegen windmolens op zich – zij zijn misschien zelfs voorstander van hernieuwbare energie – maar zij vrezen voor hinder in hun dagelijks leven. Arthur Jobert, een Franse vorser van het “Centre d’étude de la vie politique française” (Cevifop) heeft verder ook aangetoond dat NIMBY-tegenstand niet alleen terug te brengen is tot de verdediging van bijzondere belangen, maar ook een teken is van een democratische aspiratie vanwege de burgers, die het niet langer nemen dat de beslissingsmacht louter in handen is van «administratieve en economische elites». Zij willen betrokken worden bij hoe het algemeen belang ingevuld wordt.

Een ander vergelijkbaar maar toch verschillend syndroom is « BANANA » (« Build Absolutely Nothing Anywhere Near Anyone » – te vertalen als « Absoluut niets bouwen, nergens, in niemands buurt»). Het is van toepassing op principiële tegenstanders, die zich om ideologische redenen verzetten tegen een bepaalde vorm van ontwikkeling of vooruitgang. Zij verzetten zich om inhoudelijke redenen zonder daarom per se buurtbewoner te zijn of persoonlijk getroffen.
NIMBY-tegenstanders en BANANA-opponenten gaan vaak samen in hun protest maar, zoals gezegd, om totaal uiteenlopende redenen. Zij vergen dan ook een andere aanpak. Voor de eerstgenoemden gelden de volgende regels: om te beginnen, hen bij een project betrekken van bij de ontwerpfase, nog vóór de aankondiging, tijdens de ontwikkelingsfase. Vermeden moet worden dat zij voor een voldongen feit gesteld worden, dat zij terecht komen in een situatie die helemaal vastligt en niet de minste ruimte meer biedt voor compromis of onderhandeling. Het is een manier om in te spelen op wat A. Jobert beschreven heeft, met name dat de burgers inspraak willen in het besluitvormingsproces. In Wallonië heeft Duferco dit beginsel toegepast bij de aanleg van de fabriek van Forges de Clabecq: in de ontwerpfase van het project werd een projectgroep opgericht met vertegenwoordigers van de buurtbewoners en van de sociaal-economische spelers van de streek, die samen met het bedrijf over het concept van het project moest nadenken. Idem voor bepaalde industrieterreinen die aangelegd worden in samenwerking met toekomstige buurtbewoners, die vaak kostbare input leveren om ontwerpfouten te vermijden, want zij kennen de streek beter dan wie ook. Tweede regel om een project makkelijker door de buurtbewoners te doen aanvaarden, is het hanteren van een win/win-aanpak. NIMBY-tegenstanders zien geen enkele reden waarom zij een project zouden aanvaarden dat hen persoonlijk alleen maar hinder zal brengen, en niets zal opleveren. Het is dus zaak om tegenprestaties te vinden, die een tegengewicht leggen in de «hinderschaal». Die tegenprestaties kunnen rechtstreeks verband houden met de inhoud van het project. Neem nu het windturbineproject in Oreye. Het project kende heel wat tegenkanting. Maar dat verzet kon ingedijkt worden toen de uitbater van het windmolenpark met het voorstel kwam om de buurtbewoners zelf voordeel te laten halen uit de groene energie die de windturbines zouden opwekken: zij zouden die stroom tegen een verlaagd tarief kunnen aankopen. In de meeste andere gevallen echter heeft de tegenprestatie niets met de inhoud van het project te maken. Het kunnen bijvoorbeeld infrastructuren zijn die voor toegevoegde waarde zorgen in de levenskwaliteit van de buurtbewoners (collectieve uitrustingen zoals transport- of vrijetijdsinfrastructuren zoals wegen, speelpleinen, parken, kinderopvang, enz.).

Wie zich aan deze twee regels houdt, in combinatie met een aangepast communicatieplan, heeft een grote kans om het gros van het NIMBY-verzet weg te werken.

Bij de BANANA-opponenten zullen dergelijke tegenprestaties en overlegprocessen nauwelijks invloed hebben op hun verzet, ook al zal hun ondermijningskracht uitgehold worden bij gebrek aan steun vanwege een sterk plaatselijk verzet. Hun kijk op de wereld druist regelrecht in tegen die van de initiatiefnemers van het project. Zij hanteren logica’s die nauwelijks verzoenbaar zijn. De enige aanpak van een soortgelijk verzet is een dialoogbeleid op de lange termijn met de NGO’s en de activisten die van de onderneming of instelling in kwestie hun doelwit gemaakt hebben. Alleen langdurig investeren in een echte relatie met «ideologische» tegenstanders kan de kracht van hun tegenstand milderen.

Het is duidelijk, aan nogal wat voorwaarden moet voldaan zijn om een infrastructuurproject of een economische vestiging tot een goed einde te brengen. Eerste vereiste is een correcte analyse en een gedegen inzicht in de verschillende soorten verzet, in de onderliggende krachten en verzuchtingen. Vervolgens is een onderscheiden en aangepaste benadering vereist, die zich op een heel ander niveau afspeelt: voor de NIMBY-tegenstanders moet binnen het project gezocht worden naar ruimte om hun aspiraties in te vullen en hun angsten weg te werken; in het geval van BANANA-opponenten is het zaak te werken op het vlak van de reputatie van de onderneming of de instelling en wel middels een langetermijnaanpak die het loutere projectkader overstijgt. Dit is een hele boterham, maar de inspanning loont de moeite zeker als die de weg effent naar een succesvolle uitvoering van projecten die voor een onderneming of een collectiviteit vaak levensbelangrijk zijn.